Kącik
Nauczyciele i Rodzice współpracują ze sobą na rzecz rozwoju dzieci PDF Drukuj Email

Rodzice partnerami szkoły, pod takim tytułem dnia 6 lutego 2014 r. odbyło się szkolenie w formie warsztatowej. Obecni na nim byli nauczyciele oraz rodzice, którzy mieli okazję przedstawić swoje stanowisko w wielu kwestiach. Początkowa niepewność bardzo szybko zmieniło się w ciekawość, otwartość i ogromne zaangażowanie uczestników. Zagadnienia dotyczące współpracy nauczycieli i rodziców na rzecz rozwoju dzieci wzbudziły duże zainteresowanie. Pod dyskusję podjęto m.in. tematy:

Co ułatwia współpracę?

Co utrudnia współpracę?

Czy jest coś takiego co robimy dobrze i powinniśmy kontynuować?

Czy jest coś, co robimy i powinniśmy przestać?

Czego nie robimy, a powinniśmy?

Każda z grup miała za zadnie stworzyć piramidę priorytetów (wartości, które są dla nich ważne w odniesieniu do szkoły i jej uczniów).

Na zakończenie zarówno nauczyciele, jak i rodzice stwierdzili, że ta forma szkolenia daje możliwość nawiązania mniej formalnych spotkań rodziców i nauczycieli, co w efekcie przekłada się na wzajemne zaangażowanie i aktywne współdziałanie. Warsztaty były ciekawym doświadczeniem dla obu grup i na pewno przyniosą spodziewane efekty, a mianowicie szerszą współpracę na rzecz rozwoju dzieci.

Serdecznie dziękujemy wszystkim za uczestnictwo i zaangażowanie podczas szkolenia. Szczególne podziękowania należą się rodzicom, którzy poświęcili swój wolny czas i brali aktywny udział w warsztacie.

Dziękujemy: Pani Anecie Najdek, Pani Magdalenie Jaszczur, Pani J.Wolf, Pani M. Suchodolskiej, Pani E. Kanikowskiej, Pani  M. Trochimowicz, Pani E. Gądzik, Pani K. Zawada, Pani A. Kura.


 

Więcej…
 
Dysleksja - wskazówki dla rodziców do pracy z dziećmi w młodszym wieku szkolnym PDF Drukuj Email

Jeśli Wasze dziecko ma trudności w czytaniu i pisaniu pamiętajcie, że błędy, które popełnia najprawdopodobniej nie wynikają z roztargnienia czy lenistwa, lecz mogą być objawem dysleksji.

Jak prowadzić ćwiczenia:

  • najlepiej codziennie przez 25-30 minut,
  • spokojnie, cierpliwie, w miłej atmosferze, docenić wysiłek dziecka,
  • zachęcić je do dalszej pracy,
  • ważna jest systematyczność i konsekwencja rodziców.

 

Ćwiczenia czytania:

  • Głośne czytanie nie powinno trwać dłużej niż 10 -15 minut, resztę może dziecko czytać po cichu.
  • Dorosły pilnuje by dziecko czytało uważnie, dokładnie, powoli, całymi wyrazami, uwzględniając kropki i przecinki. Rodzic kontroluje głośne czytanie dziecka, taktownie poprawia jego błędy.
  • Po każdym czytaniu dziecko zawsze musi opowiedzieć, co przeczytało. Gdy opowiadanie sprawia mu trudność, należy zadawać pytania pomocnicze.
  • Wskazane są ćwiczenia czytania tekstów, które nie są w podręczniku ucznia, ale muszą być zrozumiałe dla niego, ciekawe, napisane dużym drukiem. (Polecam podręczniki napisane wg innego programu niż ten, który jest realizowany w szkole dziecka –do kupienia w księgarniach "Taniej książki").
  • Jeśli dziecko czyta dłuższą czytankę zadaną w szkole i widzimy, że jest już zmęczone nie zmuszamy go do dalszego czytania. Czytamy mu głośno czytankę do końca, a gdy odpocznie namawiamy do dalszego czytania.

 

Ćwiczenia pisania:

  • Ćwiczenia pisania powinny być prowadzone systematycznie, za każdym razem dziecko pisze w zeszycie datę.
  • Dziecko pisze w zeszycie w cienką linię ołówkiem (błędy wymazuje gumką) lub piórem (błędy wymazuje korektorem).W zeszycie nie powinno być żadnych skreśleń, żeby uczeń nie przyswajał sobie w pamięci wadliwego obrazu graficznego wyrazu.
  • Jeśli trzeba zaczynamy od pisania sylab otwartych (np. ma, na, lu, ce, zo, si, ty) lub prostych wyrazów. Wskazane jest by dziecko najpierw ułożyło sylabę lub wyraz z liter ruchomego alfabetu (do kupienia w sklepach zabawkowych).
  • Pisanie z pamięci, możemy ćwiczyć, gdy dziecko umie już zapisać i odczytać różne wyrazy. Zdania do pisania powinny być odpowiednio dobrane, nie za trudne. Dziecko czyta jedno zdanie, liczy zawarte w nim wyrazy i wymawia je głośno. Omawia z rodzicem pisownię trudniejszych wyrazów. Kilkakrotnie czyta całe zdanie i zapamiętuje. Zdanie zasłania i pisze z pamięci. Odsłania, sprawdza zapis i ewentualnie poprawia.
  • Ćwiczenia doskonalące pisanie np. układanie i zapisywanie zdań z podanymi wyrazami, uzupełnianie brakujących wyrazów w tekście, układanie rozsypanek wyrazowych lub sylabowych, kończenie rozpoczętych zdań, pisanie odpowiedzi na pytania lub układanie pytań do tekstu.
  • Pisanie krótkich ćwiczeń ortograficznych (opanowanie jakiejś zasady lub zapamiętanie trudniejszego wyrazu). Rozwiązywanie zagadek, rebusów i krzyżówek o odpowiednim stopniu trudności.

 

Uwaga! Zawsze pamiętamy o tym, by pochwalić dziecko po zakończeniu ćwiczeń: "Dzisiaj dobrze czytałeś i ładnie opowiadałeś tekst", "Cieszę się, że sam wymyśliłeś i napisałeś takie ciekawe zdania", "Świetnie, dzisiaj zrobiłeś o wiele mniej błędów niż wczoraj". Zachęci to dziecko do dalszej pracy i doda mu wiary we własne możliwości.

 

 

 
Gdy dziecko brzydko pisze PDF Drukuj Email

Pisanie jako czynność graficzna jest procesem, który angażuje prawidłowe spostrzeganie wzrokowe, sprawność manualną i koordynację wzrokowo- ruchową. Deficyty w tym zakresie powodują obniżoną sprawność grafomotoryczną czyli tzw. dysgrafię.Ocenę poziomu graficznego pisma najlepiej dokonać na podstawie wytworów szkolnych. Zeszyty szkolne odzwierciedlają prawdziwe trudności w technice pisania.

Analizując poziom graficzny należy mieć na uwadze następujące kryteria ( wg T. Wróbla):

  • kształt liter
  • łączenie liter
  • pisanie ruchem nieprzerywanym
  • zachowanie odpowiednich odstępów między literami i wyrazami
  • ogólne wrażenie

Do charakterystycznych objawów zaburzeń sprawności grafomotorycznej u dzieci należy:

  • pismo nieczytelne, nieestetyczne; brzydkie, gwałtowne
  • błędy proporcjonalności (litery wychodzące poza linie)
  • brak melodii kinetycznej pisma (litery pozbawione płynności , nie łączone)
  • ogólne wolne tempo pisania
  • zeszyty niestaranne, pomazane
  • zbyt silny lub zbyt słaby nacisk ołówka ( napięcie mięśni)
  • częste ścieranie i poprawianie
  • dziecko często się męczy i zniechęca
  • niechęć do wykonywania wszelkich ćwiczeń graficznych
  • ogólna słaba sprawność ruchowa całego ciała a szczególnie mała sprawność motoryczna rąk

Powodem obniżonego poziomu graficznego najczęściej jest:

  • nieprawidłowa pozycja ciała
  • nieprawidłowy chwyt pisarski
  • zaburzone analizatory korowe
  • problem z przetwarzaniem bodźców zmysłowych (układ przedsionkowy, proprioceptywny i dotykowy)
  • osłabione napięcie mięśniowe
  • zaburzenia emocjonalne

 

Symptomy zaburzeń graficznych:

Zakłócenia funkcji wzrokowych

  • mała pomysłowość, "ściąganie" od kolegów
  • dzieci nie lubią rysować z pamięci, chętnie kolorują, korzystają z szablonów, kalkują

Duże napięcie mięśniowe

  • nadmierne przyciskanie, rysowanie linii grubych, przedzieranie papieru, linie są krzywe
  • przedmioty duże gdyż dziecko nie potrafi opanować ruchu

Małe napięcie mięśniowe

  • linie nikłe, drżące, niepewne
  • przedmioty małe, których wielkość uniemożliwia umieszczenie szczegółów

Dzieci leworęczne

  • mają ograniczoną precyzję ruchów, silną męczliwość ręki, nie nadążają za grupą, zamazują pismo, łamią ołówki.
  • niepotrzebne przestawianie rąk powoduje nerwice, płacz, ataki złości.

Dzieci z zaburzeniami schematu ciała lub orientacji przestrzennej

  • będą przestawiać lub przekręcać rysunek
  • czasami poszczególne części ciała nie będą ze sobą powiązane
  • proporcje pomiędzy poszczególnymi częściami ciała nie będą zachowane

 

Ćwiczenia pobudzające motywację do czynności grafomotorycznych

Dzieci nie lubią rysować gdy:

  • mają problem z czuciem dotykowym
  • mają problem z napięciem mięśniowym
  • nie potrafią fiksować wzroku, zaburzenie akomodacji i konwergencji ( wymagana konsultacja ortoptyczna)


Zazwyczaj dzieci mało sprawne ruchowo nie lubią rysować. Najczęściej jest to wtórny efekt ich niepowodzeń w rysowaniu. Dzieci takie nie tylko same nie zabierają się do rysowania , ale nawet zachęcane odmawiają wykonania rysunku, lub robią go na odczepnego. Im są starsze, tym niechęć potęguje się wraz z narastaniem trudności i niepowodzeń. Często tracą motywację do wszelkich czynności manualnych.

Co robić, gdy dziecko nie chce rysować

Biorąc pod uwagę, że czynności tego typu przygotowują dziecko do pisania, musimy zdać sobie sprawę z dalszych negatywnych konsekwencji będących przyczyną trudności w opanowaniu tej umiejętności w szkole.

Należy więc za wszelką cenę zachęcić dziecko do rysowania, pokazać mu ,że rysowanie może być bardzo przyjemnym i radosnym zajęciem.

Często jedynym wyjściem jest organizowanie "zabaw w rysowanie".

"Zabawa w rysowanie" to zabawa ruchowa, do której wplatamy elementy czynności graficznych. Zaczynamy od najprostszych tj. rysowanie patykiem na piasku czy mazanie palcem po papierze- dzieci mają odczucie że bawią się a nie że rysują. Zabawa ruchowa powinna być tak zaplanowana, aby stwarzała liczne preteksty co do czynności o charakterze graficznym. Z czasem tych czynności powinno być coraz więcej, tak że w końcowym etapie zabawa przeradza się samorzutnie w zajęcia plastyczne.
Wskazane jest aby wytwory dziecka po każdych zajęciach były eksponowane np. nad jego łóżkiem, za szkłem biblioteczki itp i pokazywane w obecności dziecka rodzinie i osobom odwiedzającym. Wytwory powinny być akceptowane i chwalone!
Zajęcia najlepiej zaczynać od ćwiczeń rozluźniających, wprowadzających dzieci w dobry nastrój.

Zabawa w rysowanie - przykłady ćwiczeń:

  • malowanie palcami i całymi dłońmi "Namaluj cokolwiek zechcesz, powiedz mi, gdy obraz będzie skończony"
  • ślady- pozostawianie na papierze odcisków dłoni i stóp umoczonych w farbie
  • malowanie grubym pędzlem - na dużych arkuszach papieru dzieci kolorem pokrywają papier w dowolny sposób
  • obrysowanie dłoni i stóp - przy użyciu narzędzia np. kredy lub ołówka
  • obrysowywanie całego ciała - na arkuszu papieru pakunkowego dziecko obrysowuje rodzeństwo lub rodzica
  • obrysowywanie przedmiotów - są to kolejne kroki przygotowujace dziecko do samodzielnego rysowania
  • rysowanie według gotowych szablonów - czyli wzdłuż ścianek otworów gotowych plastikowych szablonów. Ważne w tej zabawie jest uzyskanie zadowalającego efektu w szybki i łatwy sposób, co silnie motywuje do dalszych zajęć
  • zabawa w "mapę"- malowanie wspólnie z rodzicem na dużym arkuszu papieru planu miasta z ulicami po których będą mogły jeździć samochody zabawki. Kreślenie linii równoległych, zakoli, pętli, prostych schematów rysunkowych.

Przygotowywanie do nauki ładnego pisania i prawidłowego chwytu jak również usprawnianie motoryki należy zacząć już z dziećmi 5-6 letnimi.
Służą do tego różne ćwiczenia zawarte w licznych publikacjach m.in. "Metoda dobrego startu" M.Bogdanowicz
Bardzo istotne dla rozwoju motoryki są zajęcia, w których czynności ruchowe odbywają się pod ścisła kontrolą wzroku. Są to tzw. ćwiczenia grafomotoryczne kształcące zarówno motorykę, percepcję wzrokową, jak i koordynację wzrokowo-ruchową.

Dla dzieci z obniżona sprawnością grafomotoryczną prowadzone są zajęcia terapeutyczne mające na celu:

  • podnoszenie ogólnej sprawności ruchowej
  • kształcenie orientacji w schemacie ciała i przestrzeni
  • usprawnianie motoryki rąk- głównie dominującej
  • usprawnianie koordynacji wzrokowo-ruchowej
  • kształcenie umiejętności regulowania napięcia mięśniowego
  • rozwijanie precyzji i koordynacji ruchów poprzez ćwiczenia ruchowe dłoni, nadgarstków i palców
  • ćwiczenia usprawniające manualnie
  • wyrównywanie dysharmonii rozwoju osobowości

Przykłady ćwiczeń usprawniających technikę pisania i rysowania:

1. Ćwiczenia ułatwiające opanowanie prawidłowego chwytu i sposobu trzymania ołówka:

  • lepienie kulek, wężyków z plasteliny
  • wydzieranie drobnych papierków
  • rysowanie w płaszczyźnie poziomej; na papierze leżącym na ławce , gdy dziecko stoi, a jego ręka swobodnie zwisa ku dołowi
  • rysowanie w płaszczyźnie pionowej: na papierze rozpiętym na ścianie lub tablicy, gdy dziecko stoi, unosząc rękę na wysokość dolnej części twarzy
  • stosowanie plastikowych nasadek na narzędzia służące do pisania

2. Ćwiczenia współpracy ręki i oka:

  • rysowanie po śladzie, wypełnianie wykropkowanych linii, obwodzenie konturów rysunku
  • kalkowanie rysunków przez kalkę techniczną
  • obrysowywanie przedmiotów i rysowanie z użyciem szablonów
  • zamalowywanie rysunków konturowych
  • kreślenie fali i spirali
  • zakreskowanie pół liniami pionowymi, poziomymi, ukośnymi, falistymi
  • wypełnianie rysunku innymi materiałami np. wydzieranka , plastelina , wata
  • wycinanie i wklejanie rysunków

3. Ćwiczenia usprawniające koordynację całego ciała:

  • ćwiczenia z zakresu kinezjologii edukacyjnej np.; rysowanie oburącz, leniwa ósemka
  • ćwiczenia ruchowe przy muzyce
  • ćwiczenia kończyn górnych wg "Metody Dobrego Startu" M. Bogdanowicz
  • ćwiczenia ogólnorozwojowe

4. Ćwiczenia wytwarzające nawyki ruchowe związane z kierunkiem pisania(automatyzacja ruchów):

  • kreślenie linii z zachowaniem kierunku; linie pionowe z góry na dół, linie poziome od lewej strony do prawej
  • rysowanie kół w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara tak jak podczas pisania litery C
  • rysowanie szlaczków rozpoczętych od lewej strony

5. Ćwiczenia rozwijające orientację w schemacie ciała i przestrzeni:

  • wskazywanie dziecku części ciała i nazywanie ich
  • obrysowywanie różnych części ciała i nazywanie ich
  • wielokrotne zwracanie się do dziecka z poleceniem np. podaj prawą rękę, podnieś lewą nogę itp.
  • wskazywanie przedmiotów na obrazku i określanie ich położenia
  • zabawy ruchowe polegające na wykonywaniu poleceń prowadzącego typu: zrób krok do przodu itp.

6. Ćwiczenia kontrolujące i regulujące napięcie mięśniowe rąk:

  • zabawy dłońmi w ciepłej wodzie
  • kreślenie linii, figur , liter ,cyfr na tackach z kaszą lub piaskiem
  • malowanie palcami
  • malowanie za pomocą pędzla do golenia
  • modelowanie, wycinanie, wydzieranie
  • rysowanie i malowanie w płaszczyźnie pionowej

7. Ćwiczenia ruchowe palców , dłoni i nadgarstków:

  • ruchy okrężne nadgarstka
  • zginanie i prostowanie nadgarstka
  • ćwiczenia dłoni i palców wg. "Metody dobrego startu" M.Bogdanowicz
  • odciskanie linii papilarnych paluszków, rysowanie kredkami nakładanymi na palce

8.  Ćwiczenia relaksacyjne w przerwach podczas ćwiczeń:

  • zaciskanie i rozwieranie pięści na przemian, uświadamianie sobie stanu napięcia mięśniowego i rozluźnienia
  • zabawy naśladujące ruchy np. pryskanie wodą, otrząsanie się z wody

Jedną z głównych przyczyn pisma dysgraficznego jest nieprawidłowy chwyt narzędzia do pisania!


Narzędzia i przybory ułatwiające prawidłowy chwyt i naukę poprawnego pisania.Ołówek trzymamy w trzech palcach: pomiędzy kciukiem i lekko zgiętym palcem wskazującym, opierając go na palcu środkowym.

Palce trzymające ołówek powinny znajdować się w odległości około 2 cm od powierzchni papieru. Trzymanie narzędzia zbyt nisko sprawia, że dziecko ma trudności ze śledzeniem napisanego tekstu.

Narzędzia i przybory ułatwiające prawidłowy chwyt i naukę poprawnego pisania.

Dla dzieci, które nieprawidłowo trzymają ołówek w palcach, zalecane są nasadki plastikowe. Stosowanie takiej nasadki podczas pisania czy rysowania umożliwia skorygowanie nieprawidłowego chwytu narzędzia graficznego.

Nasadka jest też pomocna w przypadku, gdy dziecko nie potrafi kontrolować siły chwytu i nacisku na narzędzie w chwili pisania. Ponadto przydaje się ,gdy dziecko trzyma palce zbyt blisko kartki papieru, zasłaniając sobie pole widzenia. Nasadki te są przydatne zarówno dla praworęcznych jak i leworęcznych dzieci. Powinno się używać ich tak długo, aż wytworzy się i utrwali prawidłowy sposób trzymania ołówka.

Oprócz wyżej opisanych nasadek na narzędzia do pisania w sklepach papierniczych dostępne są kredki i ołówki o przekroju trójkątnym oraz pióra kulkowe z wgłębieniami na palce dla ręki lewej i prawej:

Ładnie pisze ten, kto przestrzega poniższych zasad

  • w czasie pisania siedzi wyprostowany, nie pochyla się; obie ręce ma oparte na przedramionach, ręka pisząca jest ułożona wyżej niż ręka przytrzymująca zeszyt. Krzesło i biurko powinny być przystosowane do wzrostu
  • ręką przytrzymuje zeszyt poniżej linii pisania
  • używa właściwego narzędzia do pisania. ( UWAGA! narzędzie do pisania postawione na papierze i pociągane bez jakiegokolwiek nacisku musi pozostawić ślad, który zadowoli piszącego; narzędzie do pisania nie może być ciężkie, zbyt cienkie, zbyt grube, w miejscu trzymania nie może mieć zgrubień, uskoków, złączeń utrudniających swobodne operowanie.)
  • trzyma narzędzie do pisania końcem kciuka i palca wskazującego w odległości ok. 2cm od końcówki piszącej i podtrzymuje palcem środkowym
  • swobodnie porusza narzędziem do pisania, wysuwając i kurcząc trzy palce
  • swobodnie prowadzi narzędzie do pisania: nie ściska i nie naciska mocno
  • swobodnie przesuwa dłoń po kartce, opierając ją na małym palcu, który zachowuje się jak resor
  • przestaje pisać, gdy ręka odmawia posłuszeństwa, np. jest zmęczona
  • ściśle przestrzega punktów wejścia i kierunków kreślenia ( pisania) liter
  • pisze litery z wszystkimi ich elementami: kreskami, kropkami, ogonkami itp.
  • łączy litery w wyrazach

Ważną rolę odgrywa światło; jeśli uczeń pisze prawa ręką powinno padać z lewej strony, jeśli lewą z przeciwnej strony , nieco bliżej środka osi

Ćwiczenia fizyczne dla dzieci z obniżonym poziomem graficznym

1. Krążenie ramion z boku

  • małe kółka, średnie i duże każde 5 razy
  • rotacje ramion :dłonie ku górze i ku dołowi na zmianę
  • stopniowe zwiększanie liczby obrotów do 20 ruchów każdego rodzaju

2. Obroty ramion z przodu ( jak wyżej) , wielkie koła mają przecinać się na linii ciała

3. Mocne zaciskanie dłoni

  • kciuki na zewnątrz
  • ścisnąć dłoń w pięść, rozluźnić, wyprostować palce (10 razy)

4. Pływanie na "sucho"

  • 10 razy ruchów ramionami jak przy pływaniu crawlem
  • 10 ruchów jak przy pływaniu na grzbiecie

5. Przeciwstawianie palców: kciuk -> palec wskazujący i środkowy

  • 10 razy nacisk kciuka i dwóch palców licząc do 3

6. Wystukiwanie palcami po stole określonego rytmu- naśladowanie osoby prowadzącej, która podaje wzór

7. Taczka, krab ,pompki

8. Jednoczesne unoszenie tych samych palców obu rąk leżących na stole z nazywaniem palców

9. Ściskanie w dłoniach piłeczek o różnej twardości (5-10 razy)

10. Zabawy paluszkowe - kukiełki, pacynki

11. Spinacze bieliźniane , spinanie z użyciem kciuka i palca wskazującego

12. Równoczesne rysowanie oburącz dużych kół na tablicy

 



Literatura:
1. Bogdanowicz M. "Lewa ręka rysuje i pisze"
2. Bogdanowicz M. "Leworęczność u dzieci"
3. Bogdanowicz M. "Metoda Dobrego startu"
4. Dmochowska Maria- "Zanim dziecko zacznie pisać"
5. Burtowy M. "Przygotowanie dzieci w wieku przedszkolnym do nauki pisania i czytania w szkole"
6. Mańkowska Izabela "Kreowanie rozwoju dziecka"
7. Bogdanowicz, Okrzesik "Opis i planowanie zajęć wg Metody Ruchu Rozwijającego

 

Na podstwie opracowania  Aliny Krywolewicz i Bożeny Zboińskiej

 

 
Jak postępować z dzieckiem nadpobudliwym ruchowo (rady dla rodziców) PDF Drukuj Email

  • Nie hamuj nadmiernej aktywności ruchowej dziecka, ale staraj się ją ukierunkować – włączaj dziecko w zorganizowane gry i ćwiczenia ruchowe z jasnymi regułami. Wykorzystaj jego energię fizyczną do wykonywania pożytecznych czynności np. do prac porządkowych.
  • Nowe lub trudne zadania najpierw zademonstruj wykonując czynności z krótkimi, jasnymi i łagodnymi komentarzami, wypowiadanymi w wolnym tempie. Powtarzaj to aż dziecko się nauczy. Działaj bez pośpiechu.
  • Dostosowuj czas trwania zadań do możliwości skupienia się dziecka (pamiętaj, że nawet kilka minut to dla nadpobudliwego dziecka to długo). Lepiej niech wykonuje częściej krótkie czynności od początku do końca niż w ciągu dłuższego czasu zacznie ich wiele, a żadnej nie skończy.
  • Przy wykonywaniu danej czynności (np. pisaniu, rysowaniu) usuń ze stolika dziecka wszystkie zbędne przedmioty – zostaw to co konieczne. Dziecko nadpobudliwe nie potrafi samo odgrodzić się od nadmiaru bodźców – wszystko je rozprasza.
  • Powierz dziecku jakąś odpowiedzialność. Zadanie nie powinno przekraczać możliwości dziecka ale nie powinno być zbyt proste. Nie zapomnij zauważyć i uznać wysiłków dziecka nawet gdyby efekt końcowy nie był szczytem doskonałości.
  • Nagradzaj dziecko nadpobudliwe ilekroć uda mu się skończyć rozpoczętą czynność.

· Umiej rozpoznać wszelkie pozytywne zachowania dziecka - reaguj na nie nawet gdyby były to sprawy drobne – zwracaj wtedy uwagę na dziecko, chwal je.

  • Oddziel zachowanie, które Ci się nie podoba od osoby dziecka, np. „nie podoba mi się, że rozrzucasz rzeczy po całej sali”, można lubić dziecko a nie akceptować jego konkretnego zachowania – dziecko dowiaduje się konkretnie co ma zmienić.
  • Jeżeli dziecko kłóci się z innymi lub jest agresywne musisz się wtrącić. W przeciwnym razie, gdy agresja czy złość odniesie skutek, będzie miało tendencję do powtarzania tego zachowania. Nie karz agresji agresją.
  • Unikaj nieustannie negatywnego podejścia: „przestań”, „nie rób”, „nie”.
  • Okazuj dużo cierpliwości – większość czynności dziecko nadpobudliwe wykonuje mimo pozornego pośpiechu wolniej ponieważ jego ruchy są mało ekonomiczne i z reguły słabo skoordynowane.

 


na podstawie oprac. Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Suchej Beskidzkiej

 

 
Sprawdź, czy te gry są odpowiednie dla Twojego dziecka! PDF Drukuj Email

Manhunt 1 i 2

Fabuła i przebieg gry:

Bohaterem „prowadzonym" przez gracza jest uciekinier z zakładu psychiatrycznego. Gracz- dziecko występuje w roli brutalnego mordercy.

Gra w naturalistyczny sposób przedstawia liczne zbrodnie, które są w niej kluczem do sukcesu. Arsenał broni do zabijania różnorodny: plastikowe torby do duszenia, szkło do podcinania tętnic, innym razem noże, pałki, siekiery, maczety lub broń palna. Każda zbrodnia pokazywana jest poprzez charakterystyczne ujęcie kamery tak, aby żaden szczegół nie umknął, a gracz doświadczył maksymalnie drastycznej sceny .

Grafika jest mroczna, klimat gry oscyluję wokół nieustannego zagrożenia, niepewności, czy też najzwyklejszego panicznego strachu.

F.E.A.R.

Fabuła i przebieg gry:

Dziecko-gracz, jako komandos o nadprzyrodzonych zdolnościach. First Encounter Assault Recon to nazwa tajnej jednostki uderzeniowej. Członkowie oddziału - z których każdy wykazuje pewne zdolności paranormalne - przygotowani są do walki z niebezpieczeństwami, o których nie informują żadne oficjalne kanały. Działania specjalnego oddziału żołnierzy FEAR nie są ograniczone żadnymi normami i zasadami. To nie żołnierze a zwykli zabójcy.

W grze pojawia się wiele drastycznych scen, widoki szkieletów, poszarpanych zwłok ludzkich. Generalnie ideą całej gry jest wystraszenie grającego, poprzez oddziaływanie na jego podświadomość oraz wyzwalanie natychmiastowej walki.

Resident Evil (cała seria)

Fabuła i przebieg gry:

Resident Evil 4 Wii Edition to kolejna edycja popularnej serii z gatunku surival horror. Bohater gry, z którym utożsamia się gracz, trafia do pewnej wsi opanowanej przez mutanty, zombie i inne przerażające stworzenia. Szansą na przeżycie jest wyeliminowanie przeciwnika. Do dyspozycji gracza oddano szereg środków ułatwiających to zadanie. Gra jest wyjątkowo brutalna, a jej myślą przewodnią staje się nieustanne zabijanie.

Niestety, chociaż gra jest adresowana do dorosłych graczy, często sięgają po nią dzieci.

GTA (cała seria)

Fabuła i przebieg gry:

Gracz, jako członek mafijnej rodziny. Grand Theft Auto to pierwsza odsłona popularnej i kontrowersyjnej serii gier akcji Akcja gry toczy się w trzech wielkich amerykańskich metropoliach a głównym zadaniem gracza jest wykonywanie różnych zadań zlecanych przez mafijnych bossów. Początkowo są to proste misje, kradzieże samochodów, itp.. Stopniowo wraz z rosnącym prestiżem rośnie stopień trudności zadań. Gracz- dziecko przechodzi przez swoistą ścieżkę kariery przestępczej. Na kolejnych etapach dokonuje napadów na banki, bierze udział w morderstwach oraz innych zuchwałych przestępstwach. Gracz może pozbyć się wszelkich ograniczeń moralnych i prawnych, a następnie jako część wielkiej machiny przestępczej grabić, kraść oraz w razie potrzeby zabijać.

Cała gra opiera się na gloryfikacji przemocy i zbrodni, gdzie gracz nabiera przekonania, iż przemoc i brutalność pomagają w zdobyciu autorytetu i władzy.

Carmageddon 2

Fabuła i przebieg gry:

Druga część bardzo ostrych i jednocześnie bardzo kontrowersyjnych wyścigów samochodowych, w których można śmiało powiedzieć, krew leje się gęsto. Carmageddon diametralnie różni się od innych wyścigów czy rajdów samochodowych. Celem pierwszorzędnym gry jest destrukcja, a dopiero drugim kończenie wyścigów i awansowanie do dalszych zmagań. Idąc dalej, wygranej w zawodach nie osiągamy przejeżdżając linię mety jako pierwszy, lecz w zależności od ustawień, np. rozjeżdżając największą liczbę przechodniów czy dokonując największych zniszczeń.

Wyścigi rozgrywają się na 32 trasach umiejscowionych w ośmiu różnorodnych lokacjach, każda z sekretnymi miejscami i elementami. Na każdej trasie napotkamy na ponad 150 typów pieszych i nie mniej liczną grupę zwierząt (psów, kotów, owiec, itd.) - każdy z nich jest potencjalnym celem i źródłem kredytów.

The Punisher

Fabuła i przebieg gry:

Atmosferę w „The Punisher" budują przede wszystkim sugestywne, ciemne zaułki Nowego Jorku oraz okolic, pośród których przewijają się plugawi i bezwzględni przestępcy. Gracz wcielając się w rolę Franka Castle'a, twardziela z krwi i kości, któremu wymordowano rodzinę, mści się na wszystkich złych tego świata, stanowiąc tym samym ład i porządek. Do skutecznej eksterminacji wroga używa on szeregu zróżnicowanych narzędzi i broni, które w trakcie właściwej rozgrywki można, a wręcz trzeba odpowiednio modernizować i ulepszać. Chociaż w grze podjęto próbę ograniczenia fali zbrodni i pojawiają się elementy rozróżniania dobra i zła, za szkodliwą społecznie i wychowawczo uznać należy myśl o samodzielnym wymierzaniu sprawiedliwości, głównie przez zabijanie wg absurdalnej zasady „przez zbrodnię do sprawiedliwości".

Postal 1 i 2

Fabuła i przebieg gry:

Należy do najbardziej kontrowersyjnych gier akcji – jej sprzedaży zakazano oficjalnie w kilkunastu krajach. Gra jest nasycona sadystyczną brutalnością. W roli głównego bohatera występuje psychopatyczny zabójca (tzw. „Koleś z Postala"), eksterminujący bez mrugnięcia okiem wszelkie napotkane formy życia, ze szczególnym uwzględnieniem ludzi (saksofoniści z orkiestry dętej, mieszkańcy terenów wiejskich, dzieci, kobiety, policjanci).

Likwidacja ofiar odbywa się przy pomocy dziewięciu śmiercionośnych narzędzi o charakterze wybitnie niszczycielskim (granaty, pistolet maszynowy, strzelba, karabin szturmowy, miny, butelki z benzyną, wyrzutnia rakiet, granatnik napalmowy i miotacz płomieni). Szczególnie niebezpieczną cechą gry jest pełna bezkarność zabójcy oraz destygmatyzowanie śmierci. Zabijanie przeobrażono w zabawę oraz pole wielkiej satysfakcji, gdzie o śmierci napotkanej osoby decyduje kaprys gracza.

Hitman

Fabuła i przebieg gry:

Gracz – płatny morderca - dziecko wykonuje zlecone mu zadania, które niemal zawsze polegają na eliminacji jakiejś osoby. Misje da się wykonać na różne sposoby. Gracz może podszyć się pod kogoś i wykonać zadanie nie zwracając niczyjej uwagi, jak i po prostu gnać do celu zabijając wszystkich, którzy staną mu na drodze.

Do wyboru ma szeroki arsenał broni. Karabiny zwykłe i snajperskie, różne strzelby czy pistolety, w tym dwa Hardballery, które są znakiem rozpoznawczym Hitmana. Może to też być nóż, miecz, czy granat. Gra daje wolną rękę w wykonywaniu misji. Ponadto gracz musi nauczyć się skradać, włamywać, oraz maskować po swoich poczynaniach ślady. W gruncie rzeczy gra jest „instrukcją zabijania", działań terrorystycznych oraz funkcjonowania w świecie pozbawionym jakichkolwiek uczuć wyższych.

Leisure Suit Larry: Magna Cum Laude

Fabuła i przebieg gry:

Bohaterem gry jest Larry, klasyczny podrywacz, którego życiową misją jest podróżowanie po świecie a w miedzy czasie oczarowywanie i podrywanie pięknych kobiet. Celem końcowym każdej misji jest uwieść damę i zaprosić ją do sypialni. Innymi słowy interesuje go kobieta głównie od strony seksualnej, reszta jej cech i walorów nie odgrywa żadnej roli. Kobieta staje się produktem i towarem. Osobowość jest bez znaczenia. Problem jest w tym, że Larry nie jest zbyt atrakcyjny fizycznie. Główny bohater nie poddaje się jednak zbyt szybko, a miejsce gry, mianowicie kurort wypoczynkowy przepełniony skąpo odzianymi bardzo seksownymi turystkami, działa na jego korzyść. Gra obfituje w liczne erotyczne sceny.

Gra zaburza relacje interpersonalne oraz promuje prymitywne wzorce „mężczyzny zdobywcy" a kobieta jest uprzedmiotowiona.

Ojciec Chrzestny

Fabuła i przebieg gry:

Inspiracją dla twórców gry był film „Ojciec Chrzestny" . Gra opowiada o najsłynniejszej rodzinie mafijnej w Stanach Zjednoczonych, która z otwartymi ramionami przyjmuje gracza- dziecko w swoje szeregi i pozwala na wykonywanie niebezpiecznej, ale dobrze płatnej „pracy". Gracz może zdobywać kolejne szczeble kariery tylko poprzez czyny przestępcze. Pobudzeniu gracza służy fabuła, w której zostaje włączony w próbę zawładnięcia Nowym Jorkiem.

Gra wprowadza równoznaczność pomiędzy sukcesem a zbrodnią. Jej mottem mogą być słowa: „Im bardziej jesteś bezwzględny tym szybciej będziesz awansował".

Assassin's Creed

Fabuła i przebieg gry:

Rzecz dzieje się w czasach wyprawy krzyżowej, dowodzonej przez kóla Ryszarda Lwie Serce. Głównym bohaterem jest płatny zabójca Altaira, należący do tajnego klanu morderców. Jako że nie przejmuje się on wydarzeniami politycznymi, i nie posiada upodobań socjalnych wypełnia wszystkie zlecone mu zadania. Nie ważne kto płaci, najważniejsze że pieniądze są godziwe. Gracz-dziecko staje się „maszynką do zabijania", a mordowanie jest celem samym w sobie.

The Darkness

Fabuła i przebieg gry:

Gra wprowadza nas w mafijne porachunki, nocne życie Nowego Jorku, podbijanie kobiecych serc, strzelaniny, wybuchy.... Bohater wciela się w postać Jackiego Estacado - sieroty przygarniętego przez nowojorskiego mafijnego bossa i wychowanego na niezwykle skutecznego zabójcę. W dniu 21. urodzin Jackiego jego przybrany wujek organizuje „wybuchowy jubileusz", w trakcie którego bohater zostaje uratowany przez tytułowego Darkness'a. Dziecko-gracz wkracza w świat pozbawiony wszelkich granic, gdzie zabijanie jest jedynym celem. Gracz przeistacza się w demona o ludzkim ciele, który żywi się sercami zabitych wrogów. Ponadto zyskuje magiczne moce, które ułatwiają mu zadanie w krwawej rzeźni. Gra ta to świat niczym nieograniczonej zbrodni, krwi, ludzkich ciał.

Jerycho

Fabuła i przebieg gry:

Gracz- dziecko przenosi się w świat wielkiej fantazji. Na odległej pustyni pojawia się miasto Al-Khali, które od dawna uważano za zaginione. Wokół Al-Khali rodziły się i umierały cywilizacje, a ono trwało - bo jest bramą więzienną, gdzie „bóg" uwięził swego „pierworodnego", istotę bez płci, bez sumienia, bez uczuć, bez miłości Okazuje się ono być źródłem wszelkiego zła. W celu jego powstrzymywania stworzony zostaje oddział wojowników, który ma zbadać całą sytuację. Jednak to co spotyka gracza w tej grze przerasta jego ich wyobraźnię. Gracz kieruje oddziałem wyspecjalizowanej jednostki, której zadaniem jest poskromienie owego zła. Cała fabuła gry utrzymana jest w mrocznej i niebezpiecznej atmosferze. Od samego początku gry gracz- dziecko ma do czynienia z licznymi scenami śmierci i poczuciem śmiertelnego zagrożenia.

The Guy Game

Fabuła i przebieg gry:

Gra quiz (tzw. trivia game) dedykowana wszystkim dorosłym mężczyznom, jednak coraz częściej spotykamy ją w komputerach u dzieci. The Guy Game zadaje setki różnych pytań, na które trzeba odpowiadać, a elementem odróżniającym tę grę od innych gier-quizów są liczne clipy filmowe z udziałem dziewcząt.

W rozgrywce może brać udział do czterech graczy. W pierwszej rundzie gry, podobnie jak cztery kobiety znajdujące się na ekranie, gracze odpowiadają na zadawane pytania. Jeżeli dziewczyna nie odpowie na pytanie, wówczas musi pokazać swój biust. To, czy będzie widoczny na ekranie, zależne jest wskaźnika o nazwie „flash-o-meter", który odzwierciedla poziom „golizny" w grze. Gracz odpowiadając prawidłowo na pytania otrzymuje bonus, który stopniowo powiększa poziom wskaźnika. Na początku, przy niskim jego stanie kobiece biusty będą zakryte przez logo gry. Gdy jego poziom wzrośnie, logo zmieni się w mozaikę rozmazującą biust, a gdy osiągnie stan maksymalny wówczas zobaczymy nieocenzurowane clipy.

Gra o charakterze parapornograficznym, zaburzająca prawidłowe relacje między kobietą a mężczyzną. Jej treści nie są dostosowane do percepcji i poziomu emocji dziecka.

Mortal Kombat (cała seria)

Fabuła i przebieg gry:

Dziecko-gracz w świecie, gdzie zbrodnia jest celem i narzędziem. To kolejna odsłona popularnej i krwawej gry, która doczekała się nawet swojej ekranizacji. Zadaniem gracza jest walka na śmierć i życie, a w konsekwencji zabicie przeciwnika. Zabić, ale nie byle jak... Mamy w tym celu do dyspozycji 24 zawodników, a każdy z nich ma bardzo rozbudowany system walki. Ponadto każdy z nich ma swoje tajemnicze śmiertelne ciosy. Gra jest w formacie trójwymiarowym, co ma tworzyć „realistyczny obraz". Gracz wybiera sobie wojownika, którym zamierza pokonać innych wojowników. Walka odbywa się w formie pojedynku. Kiedy dochodzi do końcowej fazy pojedynku, a nasz przeciwnik ledwo stoi na nogach na ekranie pojawia się napis „finisch him", co w tłumaczeniu na język polski oznacza „wykończ go" . Wtedy mamy możliwość dokonania efektownej egzekucji. Mortal Kombat przepełniona jest drastycznymi walkami, hektolitrami krwi oraz rozrywanymi ciałami.

Counter Strike

Fabuła i przebieg gry:

Dziecko-gracz jako członek antyterrorystycznego zespołu lub... terrorysta. Gra oparta na wspólnym działaniu drużyny, a nie pojedynczego gracza. Cele drużyn są zawsze sprzeczne ze sobą - jeżeli terroryści mają wysadzić jakiś obiekt, antyterroryści mają nie dopuścić do tego, oraz odwrotnie - jeżeli antyterroryści mają uwolnić zakładników, terroryści mają im to uniemożliwić. Drużyna, która zdoła osiągnąć swój cel, albo zabije wszystkich przeciwników z drugiej grupy, wygrywa rundę. Przemoc w dużym stopniu stanowi o sensie gry. Gra potrafi przykuć gracza na długie godziny. Poprzez zmienność ról, zamazana została całkowicie granica między tym co dobre, a tym co złe.

Gra przeznaczona do korzystania z sieci. Gracz nie walczy z komputerem, lecz konkretną osobą po drugiej stronie.

 


Bibliografia:  Cyberświat - możliwości i zagrożenia, red. Andrzejeska Anna, Bednarek Józef, Wydawnictwo Akademickie Żak, Warszawa, 2009

 

Opracowała: Teresa Rudzińska

 

 

 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 następna > ostatnia >>

Strona 1 z 5